Mijn ouders

Vroeger zei men wel eens tegen me: ‘Wat fijn dat je zulke jonge ouders hebt’. Zelf merkte ik dat niet zozeer. Ten eerste waren mijn ouders gewoon mijn ouders en stond ik niet stil bij hun leeftijd en ten tweede waren mijn ouders misschien wel jong in jaren, maar in mijn ogen oud in gedrag. Popmuziek vonden ze maar niets, zij hielden van Hollandse meezingers en papa had ook nog eens een voorliefde voor operette (die knoerthard door het huis schalde op zaterdagochtend, argh!). Mode en andere tijdverschijnselen waren ook niet echt aan hen besteedt, dus waren mijn ouders in mijn ogen niet bepaald jong.

Toen ik 15 was, werden mijn ouders voor het eerst opa en oma. Mijn moeder was net 36 en mijn vader 38. Toen ze 39 en 42 waren, waren mijn zus en ik allebei het huis al uit en hadden mijn ouders het rijk voor zich alleen.

Nu ben ik 52 en mijn zus 55 jaar. Inmiddels zijn er vier kleinkinderen en twee achterkleinkinderen. Mijn ouders zijn 72 en 75 jaar. Vooral mijn ooit niet kapot te krijgen moeder heeft de laatste jaren veel ernstige gezondheidsklachten. Dit zorgt er voor dat ze niet ‘haar ding’ kan doen en eigenlijk maakt dat haar best boos. Mijn vader heeft tot zijn grote ongenoegen veel aan fysieke kracht in moeten leveren, maar doet het (met behulp van zo’n 9 pillen per dag) nog best. Zijn geheugen is nooit geweldig geweest, zijn oren doen al jaren wat hij wil en zijn humeur is nog even gelijkmatig als het altijd is geweest.

Afgelopen donderdag zette Shanna me af bij mijn ouders. Papa en ik gingen naar Ikea om een paar verloren schroeven te scoren voor mijn box en ledikantje. Ik liep even naar binnen om mijn vader op te pikken en zei tegen mijn moeder die in de keuken stond: ‘Hee mam, ik neem papa mee om buiten te spelen’. Mama zei: ‘Dat is goed, kind. Veel plezier’.

’s Avonds las ik een bericht van een Facebookkennis. Ze schreef: ‘Dag mama, het was zo verdomde zwaar om afscheid van je te nemen vanmiddag’.

Ik wist dat haar moeder pas was overleden, maar haar woorden maakten het realiteit, raakten me keihard en de tranen schoten in m’n ogen. Want terwijl zij voor het laatst afscheid nam van haar moeder, had ik achteloos een beetje naar mijn moeder geroepen en was ik er snel weer vandoor gegaan (al moet ik erbij zeggen dat als het aan mijn vader had gelegen ik nog niet eens binnen was geweest, want papa had zoals altijd – en totaal onbegrijpelijk – haast).

Keer op keer besef ik de laatste tijd dat mijn zus en ik ontzettend boffen dat mijn ouders heel jong aan kinderen zijn begonnen. Het was geen gemakkelijke weg, want met 17 en 19 jaar ouders worden, is gewoon heel erg jong en ik zou het niemand aanbevelen.

Gelukkig hebben alle kleinkinderen een zeer goede band met hun grootouders en mogen mijn ouders bepaald niet klagen over hun kleinkinderen. Want al zien sommige grootouders hun kleinkinderen niet zo heel vaak, Tess krijgt al klachten als ze zich twee weken niet heeft laten zien. Mijn oudste neef en zijn vriendin zijn vaak bij mijn ouders, even een bakkie doen of een avondje kaarten. Mijn zus en jongste neef wonen naast mijn ouders en daarom zien ze ook hun oudste achterkleindochter erg vaak. Al met al ben ik degene die zich nog het minst laat zien.

Natuurlijk kun je niet de hele tijd stilstaan bij de sterfelijkheid van de mensen waar je zoveel van houdt, dan heb je geen leven meer. Maar soms, wanneer ik er wel bij stil sta, dan bedenk ik me dat er bijna geen zwaarder afscheid bestaat dan het laatste afscheid van één van je ouders. Ik besef dan ook hoe onbegrijpelijk het voor mij is om zonder je ouders door het leven te moeten. Ze zijn en waren er altijd. Hoe hard ik ook viel, mijn ouders waren er altijd om me op te vangen en overeind te helpen. Het idee dat ik op een dag zal vallen en alleen op zal moeten staan, is vreselijk pijnlijk en angstaanjagend.

Vooralsnog zijn ze er echter nog en kan ik ze een knuffel geven en hen in de ogen kijken wanneer ik zeg: ‘Ik ben zo blij dat ik jullie heb en ik hou ontzettend veel van jullie’

pap en mam.jpg

Roken

Een ieder die ooit heeft gezegd dat stoppen met roken makkelijk is, heeft helemaal gelijk. Het is heel eenvoudig een kwestie van geen sigaret meer opsteken. Dat is inderdaad heel makkelijk. In theorie…

Maar stoppen met roken is helemaal niet makkelijk. In ieder geval niet voor mij. Vandaag is het een week geleden dat ik ben gestopt met roken en ik heb me zelden zo belabberd gevoeld.

Ik ben doodmoe, constant licht in m’n hoofd, heb nergens trek in maar wel honger en voel me eigenlijk gewoon zwak, ziek en misselijk. Ik heb het vage idee dat ik wel iets dieper adem kan halen, maar heel zeker weet ik dat niet. Kan ook zijn dat ik per se iets positiefs uit deze ellende wil halen.

Op zich valt het me mee. Ik had niet gedacht dat ik het zo lang zou volhouden maar was wel vastbesloten het echt te proberen. Ik heb een hele lijst met redenen waarom stoppen een goed idee is. De lijst om door te gaan is een stuk korter.

Gisteren heb ik bijna sigaretten gekocht. Maar niet gedaan. Ik heb besloten dat stoppen met roken niet één keuze is. Het is een dagelijkse keuze. Iedere dag opnieuw moet ik de keuze maken. Net zolang tot ik niet meer hoef te kiezen. Hoe dan ook…

roken2.jpg

Frederick Forsyth

Eén van mijn favoriete auteurs is ook nog steeds in het land der levenden, Frederick Forsyth (geboren 1938).

Het eerste boek dat ik van hem las was Het alternatief van de duivel. De eerste helft van het boek heb ik me constant zitten afvragen wat al die verhaallijnen toch ooit met elkaar te maken konden krijgen, tot langzaam maar zeker al die draden een web begonnen te vormen.

Het bleek één van Forsyths sterke punten te zijn, veel verhaallijnen die langzaam tot elkaar komen. Gedegen research, een ontzettend spannende plot en vaak raakvlakken met de (mogelijke) werkelijkheid maken deze auteur tot een waar genot om te lezen.

Een aantal van zijn boeken is verfilmd dus wellicht kennen ook de niet-lezers zijn werk (o.a. The day of the jackal, The dogs of war).

Ik ben een fan

 

forsyth11.jpg

Eer de levenden

Zoals we weten houdt men het meest van je als je (net) dood bent. De overweldigende aandacht voor de straatmuzikant Chuck Deely is daar een klein voorbeeld van. Vandaar dat ik mensen ga eren die ik om een of andere reden geweldig vind en ik doe dat nu ze nog leven. Leek me wel leuk voor de verandering

Dus in het kader van ‘voordat ze dood gaan’ doe ik vandaag Tina Turner.

Ik ben naar een concert geweest van Prince en die is niet meer. Ben naar een concert van David Bowie geweest en dies ook niet meer. Aangezien ik Tina ook live heb mogen aanschouwen en de dame toch best een aardige leeftijd heeft bereikt inmiddels, leek het me verstandig haar maar snel te eren. You go, Tina!

 

Jaylinn Kate

Eindelijk is mijn gag order opgeheven en mag ik het nieuws delen… mijn kleindochter Jaylinn is geboren!!!!

Op 1 januari rond 10 uur ‘s avonds is ze geboren. Haar naam is Jaylinn Kate. Haar tweede naam heeft ze gekregen als liefdesuiting van Remco en Shanna voor hun zussen, Kaleigh en Tess, een hartverwarmende verrassing voor deze tantes

Het is een hartstikke mooi meiske (uiteraard, lol) die met 4325 gram en 53 cm niet bepaald ieniemienie is, maar nog steeds een heel klein poppeke.

01-01-2017 compilatie.jpg

Bij hoge uitzondering mag ze op mijn bed. Dus ligt er nu 35 kilo bibberende hond naast me. Het helpt wel, zo met haar kop ergens onder m’n arm begraven. Ze hijgt niet meer zo erg en ligt wat rustiger.

Ze heeft in ieder geval het concept van ‘hond beschermt vrouwtje’ niet helemaal goed begrepen .

De katten heb ik nog niet gezien, dus die hebben zich ergens onder of tussen verstopt. Die hebben geen mens nodig om ze te beschermen.

Aan iedereen die zich niet verstopt heeft en nog overeind staat, stuur ik de beste wensen. Ik hoop dat jullie het jaar zonder al teveel kleerscheuren doorkomen en op 31 december 2017 kunnen zeggen: dit was een verdomd fijn jaar!!!

2017.jpg

Herinnering 01-01-2013

Oud jaar, nieuw jaar, voor mij is het om het even. Ik wens iedereen altijd geluk, gezondheid en voorspoed toe, daar hoeft geen jaarwisseling aan te pas te komen. Maar voor het komend jaar heb ik toch een paar zeer egoïstische wensen. Ik wens dat zij, die ik zo ontzettend liefheb, de weg naar allen die zoveel van haar houden terug weet te vinden. Ik wens dat zij, die nog niet gemist kan worden, het gevecht tegen die vretende ziekte, nog een hele tijd vol kan houden. Ik wens dat zij eens een jaar zonder tegenslag mag kennen en haar lach het hele jaar zal klinken. Ik wens dat zij eindelijk weer wat rust zal vinden en het leven haar gewoon eens even meezit. Vier vrouwen, vier geweldige vrouwen die nu eindelijk eens wat geluk verdiend hebben. Dat zijn mijn wensen voor 2013.

2013.jpg